මේ කියන්න යන්නෙ මේ කාලෙ මාව දන්න මගේ යාළුවන්ටනං පුදුම හිතෙන කතාවක්…
මං පොඩි කාලෙ බොහොම නිශ්ෂබ්ද ළමයෙක්. (පුදුමයිද?) දැඟලිලි නැටිලි නොතිබුනා නෙමෙයි… හැබැයි ඒ ඔක්කොම වත්තෙ හතරමායිමෙන් ඇතුලෙ විතරයි. පිටදි මං හරි අහිංසකයෙක්. (බෝ පැලේ වගේ කොලු පැංච 
)
මට අහල පහල ගෙවල්වල යාළුවො වැඩිය හිටියෙ නෑ. හිටපු කීපදෙනා එක්ක උනත් මං වැඩි බජනෙකට ගියෙ නෑ. ආඩම්බරකමකට නෙමෙයි. (ඒ ගැන දැන් හිතනකොට මටත් පුදුම හිතෙනව)
මං පොඩි එකා කාලෙ සෙල්ලම් කලා. හැබැයි අමුතු අමුතු ඒව. මං මගේම ලෝකවල තනි වුනා. වත්තෙ කොහේ හරි තැනක හෝ තැන්කීපයක ඒ වෙලාවට හදාගන්න මහා විශාල ෆිලිම් සෙට්අප් එකක් (ලොකේෂන් එකක්) තිබුනා. මේක පේන්නෙ මට විතරයි. මං ඒ තැන්වල ජීවිතේට නොදැකපු නළුවොත් එක්ක චිත්රපටයක් කළා. (සමහර වෙලාවට අනුන්ට පේන නළුවොත් හිටියා… සෙල්ලම්බඩු එහෙම)
වීරයො, හතුරො… මේ හැමෝම හිටියා… සමහර ඒව දවස් ගනං දිව්වා. සමහර ඒව අවසානයක් නැතුව ඉවර වුනා. සමහර ඒව ශෝකාන්ත…
ඒ කතා මොනවද කියලවත් මට දැන් මතක් කරගන්න බෑ. ඒව එතනිං ඉවරයි.
දැං මං නිශ්ෂබ්ද නෑ… යාළුවො ඕනෙ තරං… අදටත් තනිකමක් එහෙම දැනුනු වෙලාවට මං මගේම ලෝකවලට යනව… සුරංගනා ලෝක දකිනව… ඒ කියන්නෙ අර චිත්රපටි හදපු කොලුවත් තාම මගෙත් එක්ක ඉන්නවා… කොයි තරං දිග මිත්රකමක්ද?
හික් මාත් තාම ටිකක් ඒ වගෙයි
වැඩේ කියන්නෙ උඹ තාමත් එහෙමයිනේ…